دردنوشته

به روزهایی که گذشت نگاه می‌کنم؛ به مسیرِ پر پیچ و خمی که طی شد. نه پشیمانم و نه دلتنگ، تنها سپاسگزارم. سپاسگزارِ روزهای سختی که به من صبوری آموختند و روزهای روشنی که امید را در دلم زنده نگه داشتند. روزهایی که گذشت، تکه‌هایی از پازل وجودِ من بودند. آن‌ها رفتند تا منِ امروز، محکم‌تر، آرام‌تر و رهاتر از همیشه، رو به فردایی بایستم که هنوز نیامده است…»