دلم میخواد برم سفر ....دغدغه هامو جا بذارم و با یه چمدون آرامش برم فقط...
کجاش مهم نیس فقط برم ...بی دغدغه ...بی هیچ ....
شاید شاعر نیستم
شاید فقط زنی هستم
که دردش بر روی کاغذ ،زیبا می نماید ...
کنار لحظه های ما پر از آدماییه که هر کدوم درگیر مشکلات خودشونن....منم یکی از همون آدمام که کنار لحظه های یکی دیگه درگیر مشکلات خودمم
داشتم فکر میکردم این مسیر بدو بدویی که آدما توش غرقن ..
قراره چی بشه به کجا برسیم
وقتی حواسمون به هم نیست وقتی دلتنگیم
حواسمون بهم نیست وقتی بهم ریخته ایم
ادعاهامون واسه عشق و دوست داشتن کجای ماجرای این روزای ماست....؟؟؟؟
اینجا امن ترین جای من است
امن ترین و بی دغدغه ترین جای جهانم
که میتونم به خودم نزدیکتر باشم ....
چقدر خوب است اینکه گاهی دوستی باشد
که تو را بفهمد و بداند که تو همان آدم آرام
و صبوری که گاهی بی حوصله می شود...
و بی حوصلگی هایت از سر دلتنگی
و خستگی ست و به جای ناراحت شدن
آرامت کند، تورا بپذیرد و کنارت باشد...
یادش نرود که تو همان خوب همیشگی
هستی که فقط کمی خسته شده...
میدونی سخت تر از دلبری کردن چیه...اینه که یه کاری کنی دلش ازت بره
دلش بره جایی که از اولش اونجا بود ....بره جایی که خونه شه
بره جایی که یادش بره دنیایی اینور خاطره هاش جا مونده....
ریشه ام دریاست
به دنیا که آمدم آب از سرم گذشته بود
هیچ طوفانی به خفگی ام نمی انجامد
غرق نخواهم شد مگر در خودم...
از عشق همین خاطره می ماند و بس
گلدان لب پنجره می ماند و بس
از آن همه چای عصرگاهی با هم،
بر میز دو تا دایره می ماند و بس
..تغییر دردناکه اما هیچ چیزی دردناکتر از ماندن در وضعیتی که بهش هیچ تعلقی ندارید نیست....
